ἥλιος κυκλοδίωκτος, ὡς ἀράχνη, μ᾿ ἐδίπλωνε καὶ μὲ φῶς καὶ μὲ θάνατον ἀκαταπαύστως.
(Ωδή τρίτη, Εις Θάνατον, ...Ανδρέας Κάλβος)

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

_lexotanil

Το σώμα ελευθερωμένο πια από την δυναστεία μιας ατσαλένιας βούλησης που δεν το υπολόγιζε κι ούτε του χαρίστηκε ποτέ... για πόσα χρόνια; μπορεί και ενενήντα.... μπορούσε πλέον να υπολογίζει στην συμπόνια των άλλων...
Μπορούσε να δείχνει αυτό που ήταν ....μόνο  ένα σώμα.
Σάρκες και οστά τυλιγμένα με ένα ξερό δέρμα, χαλαρές συνδέσεις,  ... μπορούσε να αφεθεί στην ανημπόρια του...στην πραγματικότητα του χρόνου και της φθοράς.
Όχι,  δεν χρειαζόταν να προσποιείται πια...
Ήταν η ανάγκη ....
Η ανάγκη του υποστηρίγματος, του τρέμουλου, της ούρησης, το μπλάβισμα των φλεβών, το στόμα που μπορούσε τώρα να χάσκει..., ο φόβος.
Είχε επέλθει μια εξισορρόπηση.... καθώς η βούληση μέρα τη μέρα σμίκρυνε, το σώμα ζάρωνε κι αυτό, κύρτωνε ... τώρα φαινότανε ό, τι είχε μπορέσει να γίνει,  ό, τι ήτανε κι ό, τι υπήρχε.
Τώρα φαινότανε η ηλικία και η πραγματικότητα που προσπαθούσε τόσο πολύ, με τόσους τρόπους, για τόσο πολύ καιρό να αποφύγει...ο άνθρωπος γυμνός μπροστά στην απώλειά του.

Αυτό θα παίρνει... ένα το πρωί , ένα το βράδυ...όπως τα γράφω στη συνταγή.  Είναι αρκετά ισχυρά, σε τρεις τέσσερις μέρες θα φανούν τα αποτελέσματα. Δρουν άμεσα στα εγκεφαλικά κέντρα ελέγχου της συνείδησης.... θα βοηθήσουν πολύ...

Επιτέλους θα μπορούσε να αγαπηθεί
Επιτέλους θα  μπορούσανε,  δίχως να φοβούνται πια, τα παιδιά της να αγαπάνε την μάνα τους.... Ή κάτι τέτοιο.

Κατά πως το αποφάσισαν... και με ό, τι εφόδια διαθέτουν πορεύονται οι άνθρωποι.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου