[ παράκοσμος_ ]

Η αλήθεια είναι ότι μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα, περισσότερα ίσως από όσα περίμενα. Να θεραπεύσω τα έλκη, να στηρίξω τα ασταθή βήματα..... Αλλά πάντα αυτό δεν συμβαίνει; Δεν χρειάζεται να κάνω λεπτομερή αναφορά. Εκείνο όμως το βογγητό δεν μπορούσα να το σταματήσω. Σάββατο του Λαζάρου. -τι έχεις; πού πονάς; -τίποτα. -γιατί βογγάς; -πονάει η ψυχή μου. Θεέ μου, πόσα χρόνια... πόσο σκοτάδι! - να σου ανάψω το φως.... ......... Νεκρός δίχως καμία ανάσταση Παραμένει νεκρός για χρόνια ο Λάζαρος κι ήταν το βογγητό  το κλάμα των νεκρών στο σκοτάδι τους. -καλύτερα τώρα; τι έχεις; γιατί βογγάς; -γιατί έτσι γουστάρω.... Κι ο Χριστός ο ίδιος να ήμουνα δεν θα μπορούσα να αναστήσω τη νεκρή ψυχή και το μυαλό που πλάκωνε το σκοτάδι. Τα θαύματα γίνονται με την συγκατάθεσή μας. Αλλά πάντα αυτό δεν συμβαίνει; Σάββατο του Λαζάρου Και δεν βογγάω πια. Στο δρόμο για την Ιερουσαλήμ Αναστημένη  στο φως!

Μακράν η πιο ενδιαφέρουσα, ακόμη και από την πορεία της λεγόμενης "αξιολόγησης" , συζήτηση που μπορεί να παρακολουθησει κάποιος αυτές τις μέρες,  λίγο πριν το Πάσχα,  είναι αυτή για την αφή του Αγίου Φωτός στα Ιεροσόλυμα. Το ενδιαφέρον της δεν βρίσκεται στα επιχειρήματα που ανταλλάσσουν οι αντιμαχόμενες πλευρές, αλλά στην παλαιότητά της. Ο Αριστοτέλης αναφέρει στο Περί ζώων μορίων, ότι όταν κάποιοι ξένοι θέλησαν να συναντήσουν τον Ηράκλειτο, εκείνος δεν τους υποδέχθηκε στην εστία του σπιτιού του όπου έκαιγε η φωτιά προς τιμήν της Εστίας,  αλλά τον βρήκαν να κάθεται στη κουζίνα και να ανακατεύει τη φωτιά στο μαγκάλι όπου εψηνε το φαΐ του. Τότε εκείνος,  καθώς τους είδε να κοντοστέκονται, τους κάλεσε να μπουν μέσα λέγοντας "υπάρχουν κι εδώ θεοί". Τι ήθελε να πει ο  σοφός απο την Έφεσο, ήδη από τον 6ο π.Χ αιώνα; Και γιατί ο Αριστοτέλης παραθέτει το γεγονός αυτό σε ένα βιβλίο του για την ζωολογία; Προφανώς ότι η έννοια,  αλλά καλύτερα το να μπορείς να...

ΕΙΣΑΓΩΓΗ : Εντοπίζοντας τις διαφωνίες:  Νεωτερικότητα και κακό : ο υποκειμενισμός και τα όριά του Κάθε προσπάθεια - να θέσουμε το πρόβλημα του κακού, να σκεφτούμε γι'αυτό και πολύ περισσότερο να πράξουμε εναντίον του- έρχεται καταρχάς άντιμέτωπη με το καθήκον μεθοδικά να βρει και να αναδείξει τον τρόπο που η νεωτερικότητα το αντιλήφθηκε και το συμπεριέλαβε -ή όχι- στο κοσμοείδωλό της. Ασφαλώς ο νεώτερικός άνθρωπος δεν αρνήθηκε την ύπαρξη του κακού στον κόσμο, ο τρόπος όμως που τελικά έφτασε να μιλάει για αυτό ή να το αντιμετωπίζει, διαφέρει σε σημαντικό βαθμό,  από εκείνον που είχαν οι άνθρωποι στο μεσαίωνα ή στην αρχαιότητα.  Ο συγγραφέας διακρίνει για τη νεωτερικότητα, μια ταλάντευση   ανάμεσα σε μια ετοιμόλογη οπτιμιστική αντίληψη, η οποία πιστεύει στην ευκολία της υπέρβασής του, (θα λέγαμε εμείς πιο συγκεκριμένα τον επιστημονικό οπτιμισμό και την εκλαικευμένη κουλτούρα του think positive)  και σε μια άλλη πεσιμιστική,  όπου δεσπόζει ένα απειλη...

Απολείπειν ο θεός Αντώνιον Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί αόρατος θίασος να περνά με μουσικές εξαίσιες, με φωνές -- την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις. Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει. Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου· μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς. Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι, πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο, κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα, ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους, τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου, κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις. Ποίηση : Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911) Μουσική : Δήμος Μούτσης (Τετραλογία, 1975) Ερμηνεία : Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Ένα Σχόλιο :  Και τι να ξερε αυτό το παιδί; Το '75 θα 'τα...

Ο Forest ήταν μια ποσότητα τριχών, κοκάλων και δοντιών Μια μάζα σε διάταξη σκύλου. Ο Forest ήταν χρήσιμος Σ'έναν βοσκό Δεμένος ο καημένος στο βουνό, Να βρέχεται μονάχος, σιωπηλός Ενόσω ο βοσκός στο καφενείο του χωριού Κερνούσε τσικουδιά,  κρατούσε τ'αχαμνά του κι έβλεπε μπάλα. Ο Forest ήταν ολόκληρος μια απορία. Κι όταν ο Forest ελευθερώθηκε Και αγαπήθηκε πολύ, Όπως μια μάνα αγαπάει το παιδί της Κι όταν ο Forest γαύγισε την αγάπη του ξανά και ξανά και κάθε φορά Όπως λέει "σ'αγαπώ", ένας που αγαπάει  κοιτάζοντας στα μάτια την αγαπημένη του μορφή Ο Forest θα μπορούσε να ήταν -εαν μιλούσε με ευγλωττία, όπως εμείς- ανάμεσά μας ενας σοφός Της ιστορίας μας, Της πτώσης μας, Της θλίψης, της λαχτάρας μας Της σύγκρουσης και της ταχύτητάς μας. Ο Forest ήταν ολόκληρος μια εκδοχή. Ένας που ελευθερώθηκε, Ενόσω παρέμεινε μια μάζα σε διάταξη σκύλου. Ο Forest ήταν ο σκύλος του Θεού.

Ήρθανε σήμερα τα χελιδόνια. Δυο ζευγαράκια. Ήρθανε και ξαφνιάστηκα. Ήμουν στο νεροχύτη κ' έπλενα τα πρωινά φλυντζάνια. Ακούγονταν οι ήχοι που κάνει το σπίτι. Επιθανάτιοι. Πετούσαν σβέλτα ψάχνοντας στα ξύλινα δοκάρια τις παλιές φωλιές τους και οι φωνούλες τους ήταν  μικρά λεπτότατα αφρικάνικα σπάθακια Σήκωσα το κεφάλι μου κι είδα τα χελιδόνια. Και στον αέρα που ήταν για χρόνια ακίνητος είδα πολλές μικρές σχισιματιές. Κι ανάμεσά τους να κυματίζει μια άνοιξη.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ : Εντοπίζοντας τις διαφωνίες Ο Τσαρλς Μάθιους αρχίζει την εργασία του με ένα αινιγματικό παράθεμα από το βιβλίο του Β. Μπένγιαμιν "Η καταγωγή του γερμανικού τραγικού δράματος" (1928), το οποίο πρόκειται να καταυγαστεί μόνο έπειτα από πολλές σελίδες,  προς το τέλος της. Η συμπερίληψή του όμως στην αρχή, μας προδιαθέτει θετικά για μια ριζοσπαστική διαπραγμάτευση του θέματός του. Το κακό ως τέτοιο, το οποίο περιθάλπεται από μια διαρκή βαθύτητα, υπάρχει μόνο στην αλληγορία, δεν είναι τίποτα άλλο εκτός από αλληγορία και σημαίνει κάτι διαφορετικό απ'αυτό που είναι.  Οι απόλυτες κακοήθειες, όπως παραδειγματικά εμφανίζονται στις περιπτώσεις των τυράννων και των ιντριγκαδόρων, είναι αλληγορίες.  Δεν είναι πραγματικές κι αυτό που αναπαριστούν, το κατέχουν μόνο υπό την υποκειμενική έποψη της μελαγχολίας' είναι αυτή η έποψη, η οποία καταστρέφεται από τους ίδιους τους απογόνους τους, επειδή το μόνο που  υποδηλώνουν είναι η  τυφλότητά της. Επισημαίνουν...