[ παράκοσμος_ ]

Nεόκοπα  Κέντρα Φιλοσοφικής Ψυχοθεραπείας  (ο Θεός να τα κάνει) που ξεφύτρωσαν στην άλλη όχθη του Ατλαντικού εδώ και μερικές δεκαετίες, εν μέσω κρίσης,  ενδημούν και στην χώρα μας. Δεν μιλάμε για σχολές φιλοσοφίας, (ιδιωτικές ασφαλώς, αφού εξ Αμερικής η ιδέα), όπου κάποιος άνθρωπος, με ανησυχίες, με ερωτηματικά κλπ. θα απευθυνόταν για να φοιτήσει και να διδαχθεί   την φιλοσοφική σκέψη. Δεν μιλάμε ούτε για την ψυχοθεραπεία, όπως αυτή ασκείται και κατακυρώνεται μέσα από την   επιστήμη της ψυχολογίας. Μιλάμε για ένα πότ πουρί. Ήτοι, για την    επιχειρηματική δημιουργικότητα, η οποία ξέρει να προσαρμόζει το προϊόν στις ανάγκες της εκάστοτε αγοράς. Ανάλογα με τον πελάτη, έχουμε μπόλικα αποθέματα φιλοσοφικών σκευασμάτων, να σας παρέχουμε. Ο καθένας θα έχει αυτό που του ταιριάζει. Βεβαίως, για να είμαστε σίγουροι, θα συνεχιστεί και η φαρμακευτική αγωγή.   Όλα κι όλα. Η αγωγή (του πολίτη) αγωγή, και τα κέρδη των φαρμακοβιομηχανι...

T o πρόβλημα ξεκινάει όταν χάσει κανείς την πίστη του.  Έτσι ξεκινάει, όμως .....  Πίσω από κάθε χαμένη πίστη βρίσκεται μια προδοσία. Η πιο μεγάλη προδοσία που μπορεί να νιώσει κανείς είναι όταν προδοθεί από τον ίδιο τον εαυτό του.  Θα σταθεί απέναντί σου, θα σ' αγκαλιάσει τρυφερά, σχεδόν ερωτικά, και θα σε φιλήσει πολύ κοντά στα χείλη. Αυτός είσαι , θα πει. Τότε ορμάνε οι σταυρωτήδες, οι σιδεράδες, οι στρατιώτες κι όλοι μαζί αρχίζουν να σε σπρώχνουνε και να σε τραβολογάνε. Θα νιώσεις τότε μετανιωμένος, τόσο προδομένος από τα μέσα. Κι έτσι άδειος καθώς θα είσαι, θα σε κυριεύσει  η ζάλη της πτώσης.  Ημιλιπόθυμο θα σε κρατάνε όρθιο, θα ακούς τις φωνές τους σαν ένα βουητό, οι ώμοι σου θα ριγούν από το κρύο κι όλο το αίμα  θα έχει μαζευτεί στο υπογάστριό σου. Το πρόβλημα είναι ότι δεν θα πιστεύεις σε καμία ανάσταση, γιατί ούτε ο θεός  απάντησε στην τελευταία προσευχή σου,  γιατί ήσουν εσύ αυτός που πρόδωσε γιατί αγαπάς τόσο ...

Δ εν είναι καμία Άννα, Ρένα, Κάτια, Νιόβη Ζωή δεν είναι καμίας άλλης. Είναι ο κύριος από την Γερμανία που παίζει τις φούγκες του, απ' το πρωί, τα  μεσημέρια, και αλίμονο πώς παίζει, τα βράδια της ησυχίας, όταν όλα  όσα έπρεπε να γίνουν έχουν ήδη γίνει και δεν μένει τίποτα άλλο.  Τότε  παίζει πάνω στα βλέφαρα, πολύ κοντά στ' αυτιά ένα  ερωτικό λαχάνιασμα, που θέλεις και δεν θέλεις, να τελειώσει. Και ξέρεις  πού οφείλεται αυτή η διαπεραστική σου ευφυία, που δεν σ' αφήνει απ' το πρωί  κι αλίμονο τα βράδια, όταν όλα έχουν ήδη γίνει, δεν σ' αφήνει να ακούσεις τίποτα άλλο. Και ξέρεις από πού ανεβαίνει αυτός ο σκοτεινός παλμός σου, που θέλεις και δεν θέλεις να τελειώσει.   Τότε ξέρεις ότι οι αποφάσεις σου, δεν είναι τίποτα άλλο παρ' εκτός η μουσική του  που δεν μπορείς να σταματήσεις.  Δεν πρέπει να αγνοείς τον κύριο  από την Γερμανία γιατί αυτός τραγουδάει τις φούγκες του μόνο σε σένα μόνο για σέν...

Κ άθε φορά  ζητά να γνωριστούν απ’ την αρχή. Δεν παραδέχεται καμία προϋπάρχουσα συμφωνία Κανέναν διακανονισμό. Θέλει να πει ξανά τα ναι, ξανά τα όχι. Δεν επαναλαμβάνεται ποτέ. Δεν θέλει να τον αναγνωρίζουν. Η μάχη είναι αδυσώπητη. Ελέγχει κλωτσώντας με την μπότα του τα στέρεα δεσμά  της με τη γη, Με το δάκτυλο τις ουλές της χτυπώντας τη ράχη, το τσακισμένο πέταγμα Κάθε φορά που έρχεται είναι ολόμαυρος. Κάθε φορά που φεύγει   αγνώριστη ολόδροση και νεογέννητη την αφήνει.

Δεν ξέρω από πού ν'αρχίσω. Ας πούνε οι άλλοι για τ' άλλα. Ας το ρίξουν κι αυτό μέσα στη χοάνη όπου όλα τα ρίχνουν. Μαζί με τους ξεσπιτωμούς, μαζί με τις αυτοκτονίες, μαζί με τα υπόλοιπα της κρίσης, τα αδιέξοδα, τα ναυάγια, την οδύνη. Ας το ρίξουν κι αυτό μέσα στη τεράστια κιμαδομηχανή των μ.μ.ε. Για το θάνατο του 19χρονου λέω, που πέθανε γιατί δεν είχε βγάλει εισιτήριο. Δεν είχε βγάλει εισιτήριο για μια γραμμή του τραμ,  για μια διαδρομή μέσα στους δρόμους της πόλης, της βρώμικης και της αισχρής αυτής πόλης, που κανείς δεν γνωρίζει κανένα, που μυρίζει απόπατο και καυσαέριο, που δεν υπάρχεις για κανέναν, που δεν υπάρχουν ούτε οι άλλοι για σένα. Δεν είχε βγάλει εισιτήριο στην πόλη φάντασμα που κατοικούν φαντάσματα, που εξουσιάζουν καλοταϊσμένα ανδρείκελα, το μήνα Αύγουστο, στην κόλαση της Αθήνας. Ας πούνε. Ήδη λένε και φωνασκούν. Ενημερώνουν και αναλύουν. Για λίγες μέρες ακόμη. Ίσως, ήδη τώρα, που γράφω τούτες τις γραμμές να έχουν περάσει με την ίδια ζέση και ορμή σε άλλο ...

Ξ έρω ότι δεν με πιστεύεις. Όλοι αυτοί σε έχουν πείσει για το αντίθετο.  Το έχεις δει να επαναλαμβάνεται τόσες φορές, μπροστά στα μάτια σου.  Τόσα μεσημέρια.  Τόσα βράδια. Τόσες διαδρομές που δεν τελείωσαν.  Τόσες φορές που δεν μίλησες σε κανέναν.  Έχεις δει μυλόπετρες να γυρίζουν; Δεν υπάρχει αρχή και τέλος στο γύρισμά τους.  Γυρίζουν σαν από πάντα αυτό να έκαναν. Γύριζαν. Στο τέλος η αρχή τους και η αρχή στο τέλος τους. Και ό,τι βρισκόταν ανάμεσά τους συνθλιβόταν.   Έτσι, ξέρεις... Τόσες φορές το'χεις δει να γίνεται. Και ήσουν εσύ ανάμεσα. Και ήμουν εγώ ανάμεσα.  Από εκεί σου μιλάω, από το ανάμεσα στις μυλόπετρες.  Γι' αυτό δε με πιστεύεις, γιατί μου μοιάζεις.  Και σ' Αυτήν έμοιαζες. Γι' αυτό την κατάλαβες τόσο καλά. Γι' αυτό την κουβαλάς μέσα σου.  Eίναι το δροσερό νερό σου, που ακουμπάς κάθε τόσο στο ιδρωμένο μέτωπο.  Και να! πιστεύεις όλους αυτούς που σου λένε ότι δεν αξίζεις...

Φερμένη από πόνο τα  μεσάνυχτα κρεμάμενη από φως στο κυπαρίσσι μπήκε σαν αύρα με το χλωμό της πρόσωπο που άλλαζε τη σελήνη και τα μαλλιά της ξέπλεκα κρατώντας  τα κεντίδια της περήφανη  για το κορμί , γιατρευτική για την ψυχή, αλλόκοτη για το μυαλό, μυριστική στο στόμα της, αιώνια ερωμένη. Κι όπως καθόμουν αντίκρυ της κι άκουγα  μέσα μου  την μιλιά της Ιερουργούσε τις  γνώριμες ασίγαστες πληγές, αιώνες πριν, που άνοιξε ο μανιασμένος έρωτας ο έρωτας ο σιωπηλός, ο έρωτας ο άχρονος στο πάλεμα ,στο τράνταγμα, στο σκόρπισμα του ανέμου κι  έκανε εμένα την θνητή να κοινωνώ τα αιώνια κι ο  πυρετός του πόνου μου να νιώθεται  ευλογία.