[ παράκοσμος_ ]

Στους αναληφθέντες ποιητές (Αλεχάντρα Πισαρνίκ, Αλέξη Τραϊανό, Κώστα Καρυωτάκη) (Το μπαούλο μυρίζει υγραέριο και πτώση. Επεξεργάζομαι το περιεχόμενο. Ένα περίστροφο, μια σκουριασμένη εξάτμιση, ληγμένα χάπια, πικραμύγδαλα, θραύσματα από ασπίδες πελταστών, σπασμένα ακόντια, τα ιδρωμένα ρούχα της νύχτας. Στον πάτο χαρτιά εμποτισμένα με βενζίνη και αμερικάνικα σπίρτα διάσπαρτα. Σκοτάδι και ένα ετοιμόρροπο μουρμουρητό.) Τη νύχτα σταυρώνουν τις φωτιές Κλείνουν τους λογαριασμούς με τους πεθαμένους Αφήνουν το σημείωμα κάτω απ’ τη λάμπα θυέλλης Μια τελευταία επιθεώρηση του κήπου Σκουπίζουν τον ιδρώτα της νύχτας από το μέτωπο των αγαλμάτων Ύστερα ανάβουν τη μηχανή του αυτοκινήτου ή γυρίζουν τον μύλο στο περίστροφο μπορεί να προτιμήσουν 50 χάπια Πριν μπουν στη βάρκα Θα κάνουν τον σταυρό τους Τρεις φορές Αναδημοσίευση :  το κόσκινο

Κοιτάζω τα βιβλία μου.. στοίβες... Γιατί τόσα πολλά βιβλία; Μια στοίβα μπροστά μου φτάνει έως το σαγόνι περίπου Διάλογοι, Μονόλογοι, Απόπειρες με εμποδίζει να πέσω με τα μούτρα και να σπάσω τη μύτη μου Μια στοίβα πίσω μου, μου φτάνει έως την μέση  εκεί περίπου που αρχίζει η λεκάνη με εμποδίζει να πέσω προς τα πίσω και να τσακίσω το κεφάλι μου. Σκληρά, βαριά με τα εξώφυλλά τους κι ένα επίπεδο πανεπιστημιακό. Λένε ότι αν πέσεις με το κεφάλι μπορεί και να πεθάνεις... Περικυκλωμένη από τόσα βιβλία που στ' αλήθεια με προφυλάσσουν από μια πτώση που θα μπορούσε να αποβεί μοιραία... Έτσι παραμένω κλεισμένη στα χάρτινα τείχη τους, ένα γύψινο άγαλμα φρικτά σπασμένο σε κομμάτια. Α! Να μην ξεχάσω να πληρώσω τα κοινόχρηστα...

Αντισταθείτε στις "μαύρες Παρασκευές". .. είναι μια πράξη αντίστασης παρόμοια με αυτές που έκαναν άνθρωποι κατά του φασισμού, της γερμανικής κατοχής και κάθε ολοκληρωτικής αθλιότητας... και κανονικά θα έπρεπε, όλοι αυτοί που σε κάθε ευκαιρία υμνούν την Εθνική Αντίσταση, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας έως τον Τσίπρα και το ΚΚΕ, τρέχοντας σε Καισαριανές και τέτοια και ποζάρουν σε πρεμιέρες ταινιών για τους εκτελεσμένους και καταθέτουν στεφάνια και βγάζουν λόγους με κούφια λόγια... να έβγαιναν με παρρησία και να έλεγαν το ίδιο.... Αυτό μάλιστα θα ήταν "πολιτικό σθένος"... Ότι, δηλαδή, η επιτυχία της "μαύρης Παρασκευής" είναι γεγονός όμοιας ποιότητας με την υποταγή ενός λαού στην παντοδυναμία του ισχυρού, το χάσιμο της ταυτότητάς του, είναι εξευτελισμός, είναι η ομογενοποίηση του ανθρώπινου προσώπου υπό το βάρος του συμφέροντος της ατομικής επιβίωσης.... Δεν το κάνουν όμως γιατί είναι οι ίδιοι υποταγμένοι στην κυριαρχία των Αγορών και το μόνο που τους...

Εχθές έτυχε να είμαι παρούσα... απλώς παρούσα... την ώρα που στην ελληνική τηλεόραση, θαρρώ στην ΕΡΤ, θα μεταδιδόταν κάποιος αγώνας ποδοσφαίρου.... δεν θυμάμαι τις ομάδες, ούτε τον λόγο της ποδοσφαιρικής αναμέτρησης....Κύπελλο; Πρωτάθλημα; ... κάτι άλλο, πώς το λένε;... Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η μεγαλοπρεπέστατη εκπομπή... η χαρά που ανάβλυζε από τα πρόσωπα των παρουσιαστών... το show σα να λέμε,... οι συνδέσεις με τους ετοιμοπόλεμους αθλητικούς ανταποκριτές στο γήπεδο, στα αποδυτήρια, στο στούντιο... οι σοφοί καλεσμένοι... οι έμπειροι σχολιαστές... ανάμεσά τους και γυναίκες (οι καημένες) απόφοιτες κάποιας σχολής δημοσιογραφίας που επέλεξαν ως ειδικότητα "τα αθλητικά", για να απορροφηθούν ως σπάνιο είδος στον ανδροκρατούμενο χώρο... δηλαδή ως γλάστρες... όπως εξάλλου, όλοι το ίδιο γλάστρες είναι... επίτευξη της ποθούμενης ισότητας... Ντεκόρ πωλήσεων, περιποιημένοι κύριοι και γελαστή  η κυρία... Αισιοδοξία! Θα περάσουμε καλά! Θα διασκεδάσουμε! Θα νικήσουμε!!! Ώρα...

Αν κάποιο χέρι θεϊκό αφαιρούσε, σαν από θαύμα, το πρόβλημα της κυριαρχίας από την ανθρώπινη Ιστορία, όλες οι ασύλληπτες μικρές και μεγάλες φρικαλεότητες που διαπράττουν οι άνθρωποι απέναντι στον Άλλον κι απέναντι στη Φύση, αδιάκοπα από την αρχή του Χρόνου, αυτές θα πάγωναν και θα απολιθώνονταν.... θα γινόντουσαν ένας προϊστορικός πλανήτης κάπου στο Σύμπαν, θα ήταν ο πλανήτης του Κακού ... Ο Χρόνος θα καταργούταν και ο Θάνατος θα έχανε την εξουσία του πάνω στην Ζωή. Τότε θα καταλαβαίναμε ότι  η Έξοδος από τον Παράδεισο και η απαγόρευση της γνώσης του Καλού και του Κακού, αφορούσε αυτό ακριβώς το πρόβλημα της Κυριαρχίας. Γιατί η κυριαρχία  είναι συνάμα το Καλό και το Κακό, ταυτόχρονα τόσο για τον Κυρίαρχο όσο και για τον Κυριαρχούμενο, έτσι που στα νήματα αυτού του φρικαλέου και αδυσώπητου γαϊτανακιού  της τρέλας να κρέμονται μπερδεμένες οι κραυγές του πόνου και της ηδονής και τα σώματα των ανθρώπων, όσων βασάνισαν και όσων βασανίστηκαν. Όμως κανένα χέρι θεϊκό δεν θα...

Γράφει η Εύα Μπολιουδάκη 4.     «Κοινωνική Ληστεία» και Αντικομμουνισμός Καθώς οι τοπικές κοινωνίες εξασθενούν και το κεντρικό κράτος ισχυροποιείται, το φαινόμενο της ληστείας σταδιακά εξαφανίζεται. Υπάρχει όμως μια κρίσιμη λεπτομέρεια που μπορεί να φωτίσει ιδιαίτερα την σχέση ανάμεσα στην Εξέγερση και την Εξουσία η οποία καταδεικνύει, κατά την γνώμη μου, την διαλεκτική συνέχεια. Σύμφωνα με το άρθρο του Mark Mazower « Η συγκρότητηση του αντικομμουνιστικού κράτους» [1] , την εξαφάνιση του φαινομένου της ληστείας συνοδεύει η ταυτόχρονη εμφάνιση της αντικομμουνιστικής νοοτροπίας στο σύγχρονο Ελληνικό κράτος, στις αρχές και τις πρώτες δεκαετίες του 20 ου αιώνα. Ο συγγραφέας προβαίνει σε μια πρωτότυπη διερεύνηση δύο φαινομένων που εκ πρώτης όψεως φαίνεται να μην συνδέονται μεταξύ τους. Το φαινόμενο της ληστείας τοποθετείται σε μια προ-πολιτική εποχή και σ’ αυτό επιβιώνουν όλα τα ανορθόλογα στοιχεία των παραδοσιακών κοινωνιών. Αντίθετα, το φαινόμενο του αντικομμουνι...

Όλοι αυτοί οι σεισμοπαθείς , οι πλημμυροπαθείς, οι πυροπαθείς, οι κεραυνόπληκτοι, οι όπου γης παθόντες, όλοι, τα θύματα των φυσικών καταστροφών και των άλλων των μεγάλων συμφορών, κακώς κλαίγονται στα παράθυρα ζητώντας και φωνάζοντας την κρατική βοήθεια. Κακώς διαμαρτύρονται σε κυβερνήσεις, υπουργούς και δημοσιογράφους, οι δυστυχείς, οι παραπλανημένοι. Με το Θεό, μ’ Aυτόν θα πρεπε να τα βάζουν. Να βγαίνουνε στους δρόμους , να φωνάζουν κρατώντας στα χέρια τους τα χαρτιά τους, κραδαίνοντας τα συμβόλαια των περιουσιών, τις συμφωνίες τους, τα πληρεξούσιά τους. Να κάνουν διαδηλώσεις με συνθήματα, ανίερα και ασεβή, ταμπούρλα, καραμούζες και σημαίες απεγνωσμένοι, βουλιάζοντας στις λάσπες τους, δείχνοντας τις πληγές τους, κρατώντας στην αγκαλιά μικρά παιδιά, σέρνοντας άρρωστα ζώα, μπροστά στον Κύριο των δυνάμεων όλων που τόσο σκληρά τους φέρθηκε, ως άκαρδος πατέρας. Να απαιτούν τα έργα ανακούφισης και λύτρωσης άμεσα ν’ αρχίσουν. Έργα αναστήλωσης της ανυπεράσπιστης και εύθραυστη...